Jest taki stary dowcip: Jaka jest różnica między Polakiem i Anglikiem? Anglik nie żegna się i wychodzi, a Polak żegna się i nie wychodzi. Znam parę osób, które potrafią się serdecznie i hałaśliwie pożegnać z towarzystwem, po czym stają w drzwiach i zaczynają nawijać. Osobiście jestem zwolennikiem wychodzenia po angielsku - naturalnie wtedy, gdy jest dużo osób. Wystarczy pożegnać się z gospodarzami, kiwnąć jeszcze głową komuś, kto się akurat napatoczy w drodze do drzwi.

W serwisach społecznościowych obowiązuje chyba niepisana zasada wyspiarskiej formy wychodzenia. W pierwszych tygodniach i miesiącach gromadzimy multum kontaktów, a potem okazuje sie, kogo warto naprawdę obserwować, a kogo nie. Bardzo absorbujący jest pod tym względem Facebook, w którym jest wiele narzędzi do wsysania coraz to kolejnych osób - a to do obserwowania kogoś, a to do podziwiania czyjegoś blogu czy uczestniczenia w jakiejś grupie. Większość użytkowników nie ma w sobie na tyle asertywności, aby odmawiać zaproszenia - na ogół ciekawość czy zwyczajna grzeczność zmuszają do klikania różnych obserwuj, dołącz czy zostań fanem, co powoduje, że po niedługim czasie rolka z wiadomościami kręci się coraz szybciej i szybciej. Nadzwyczaj trafnie, odnośnie do Twittera, ujął to dr Maciej Borkowski, który napisał: Ciągle zapominam, że na Twitterze nie warto mówić rzeczy naprawdę ważnych, które leżą człowiekowi na sercu. To taki Hyde Park, w którym możesz sobie coś krzyknąć, ale nigdy nie wiesz, kto w danym momencie obok ciebie przechodzi i to usłyszy (podkr. moje).

Generalnie, lepiej mniej a dogłębniej, niż więcej a powierzchownie. Przychodzi czas, gdy trzeba zweryfikować swoje kontakty, pozbywając się rzeczy błahych, głupich, nieciekawych, nieważnych (niepotrzebne skreślić, że wykorzystam tu dwuznacznik), a skupiając się na istotnych. Można to na szczęście zrobić, nie sprawiając zarazem komuś przykrości, nie demonstrując swojego desinterresment, nie mówiąc ty taki owaki, mam cię dość, a wychodząc po prostu po cichu, bo informacje te nie są natychmiast dostarczane do zainteresowanych osób. Wprawdzie w Twitterze jest serwis o nazwie Diffbot, który informuje nie tylko o tym, kto nas zaczął obserwować, ale i o tym, kto przestał, ale jest chyba mało znany i przeciętny użytkownik z tego nie korzysta. W Facebooku nie dostrzegłem żadnych raportów tego rodzaju, więc można się bezboleśnie pożegnać z osobami i sprawami, które nas już nie interesują. Nie będzie w tym nic zdrożnego, nie dotkniemy tym wrażliwców nieustannie szukających potwierdzenia własnej ważności, nie narazimy na szwank niczyjej miłości własnej.