Z okresu raczkującego kapitalizmu, gdzieś na początku lat 90., pamiętam ogłoszenie w prasie, jak to wystarczy przesłać bodaj 50 dzisiejszych złotych, a dostaniemy poradnik niechybnie prowadzący nas do bogactwa. Jako człowiek dość sceptycznie traktujący wszelkie recepty dochodzenia na skróty do szczęścia i zamożności nie kupiłem go, za to potem z uśmieszkiem przeczytałem interwencyjny artykuł o kancie, jakiego dopuścili się pomysłodawcy - w poradniku radzili... pisać poradniki. Rzeczywiście, ponoć zgromadzili dzięki niemu całkiem niezły mająteczek, tyle tylko, że były to porady całkowicie bezużyteczne dla przeciętnego człowieka szamoczącego się w gwałtownie zmieniającej się rzeczywistości, który po prostu nie miał zielonego pojęcia o pisaniu. Bo jakąż praktyczną wiedzę wyniosła z tej broszurki zwolniona z pracy tkaczka czy suwnicowy. To coś jak z Amwayem - ci z górnej półki dochodzili nieraz do dużych pieniędzy, ale ci z niższych szczebli hierarchii już niekoniecznie, za to harowali na swoich szefów - sam zostałem kiedyś wciągnięty do sieci przez znajomego, ale jakoś mi ten komiwojażerski sposób zarabiania nie leżał, a już seanse zbiorowego entuzjazmu zbrzydziły mnie dokumentnie po paru miesiącach.

W dzisiejszym Internecie recept na szczęście jest mnóstwo. A to ktoś mi radzi, jak stać się obrzydliwie bogatym (sam w końcu taki jest), a to wystarczy przeczytać jakąś książkę, by znaleźć drogę do majątku, a to ktoś inny zachęca do niezawodnego powiększenia tego i owego o trzy cale w sześć tygodni, pijąc jedynie ziółka lub gryząc tabletki. Każdego tygodnia wygrywam po kilka milionów dolarów, co radośnie anonsują kolejni "kierownicy nagrody" - wystarczy tylko potwierdzić, że ja to ja, a potem pewnie zapłacić koszty manipulacyjne. Wdów po premierach i ministrach z Ubangi czy Wysp Palmowych szukających za sute odstępne pomocy w przelaniu milionów dolarów już nawet nie zliczę. Dorzućmy do tego jeszcze rozliczne programy partnerskie albo sensacyjne oferty pracy po cztery godziny dziennie przy swoim komputerze, z zarobkiem sięgającym wielu tysięcy dolarów.

Widać jestem mało pojętny albo zaradny, bo z żadnej z tych ofert nie skorzystałem. Jakoś mnie entuzjazm ich twórców i promotorów nie zaraża, a nabyta przez lata ostrożność każe oglądać pod światło i przez lupę wszelkie zachęty - im bardziej entuzjastyczne, tym bardziej podejrzane. Ten rok nie różnił się jakoś specjalnie od poprzednich - ewoluują tylko metody "zanęcania", choć mnóstwo radości przyniosły automatyczne translacje stosowane coraz częściej przez różnych cwaniaków spodziewających się, że jak coś będzie po polsku, to przyniesie efekt.

Za to z niezmienną sympatią odbieram zawsze zbiorowe życzenia wysyłane przez różne serwisy, w których kiedyś przez chwilę zagościłem - nawet hurtowa poczta jest mile widziana, jako że zawsze uważałem, iż lepsza jest kupiecka grzeczność niż żadna. Wprawdzie jako sceptyk i racjonalista nie wierzę w żadne życzenia - rok temu w tydzień po obfitych życzeniach szczęścia i pomyślności straciłem robotę - ale grzeczność i tak zawsze jest w cenie. Życzę zatem wszystkim drogi w górę, ale oczywiście nie pod górkę. Więcej uśmiechu i życzliwości dla bliźnich - to inwestycja, która (prawie) zawsze się zwraca.