Stopniowo przebijam się przez zawiłości konfiguracyjne Ubuntu, usiłując zbudować środowisko pracy, do jakiego przyzwyczaiłem się w Windows. Idzie mi w miarę nieźle i desktop coraz bardziej przypomina to, w czym pracowałem od lat.

Przede wszystkim staram się włączyć rozmaite urządzenia. Bluetooth nie chciał zaskoczyć, póki na zasadzie potrząsania zepsutym zegarkiem nie wyjąłem adaptera z USB i nie włączyłem z powrotem. Teraz jest OK i wymiana plików między różnymi urządzeniami nie jest problemem. Za to kłopot jest z kamerą internetową - to Logitech, taki z górnej strefy stanów średnich, do którego oczywiście producent nie oferuje linuksowych driverów. Trzeba będzie poszukać jakichś generycznych zastępników.

Świetnie sprawuje się synchronizacja danych przez linuksowego klienta Dropbox. Zainstalowałem też na próbę SpiderOak - rozbudowany i elegancko wyglądający system synchronizacji między Windows, Linuksem i MacOS. Bezpłatne konto oferuje 2 GB miejsca i możliwość archiwizacji danych, jak też wymieniania ich między komputerami. Można utworzyć szereg profilów i każdemu przydzielić wymianę między dowolnymi folderami dowolnego klienta zarejestrowanego na koncie w SpiderOak. Ale to dość zawiłe, niezbyt przejrzyste i raczej nie do przeskoczenia dla niezbyt wprawnego użytkownika. Dropbox jest jednak dużo łatwiejszy. Bez problemu sięgam też do drugiego komputera przez system Live Sync, aczkolwiek korzystam wyłącznie z podglądu plików przez przeglądarkę, a nie synchronizacji, gdyż naturalnie Microsoft nie oferuje żadnego innego klienta poza windowsowym.



Dokumenty Google śmigają oczywiście w dowolnej przeglądarce, a co ważne, bez problemu uruchamia się webowy MS Office na koncie w Windows Live - na razie Excel i PowerPoint, na Worda i OneNote jeszcze czekamy. Poniżej jest przykład edycji dokumentu excelowego w najnowszej wersji deweloperskiej Chrome (v. 4.0.237). Synchronizacja zakładek w Firefoksie czy Operze to pestka, czekam jeszcze na uruchomienie tej funkcji w linuksowej wersji Chrome, a na razie zrobiłem sobie tylko zestaw najpotrzebniejszych zakładek.



Jak widać na obrazku, microsoftowy WebOffice działa (choć jest jeszcze na etapie budowy) i stanie się wkrótce zapewne ważnym miejscem w mojej komputerowej codzienności, zastępującym przy różnych okazjach Dokumenty Google. Bardzo jestem ciekaw detalicznego porównania możliwości obu narzędzi. Tak czy owak, to jeszcze jeden powód, dla którego warto często zaglądać do chmury.

Z innych rzeczy - pozornie drobnych, a jednak ważnych. Stopniowo trzeba pościągać rozmaite sterowniki i kodeki. Na szczęście dzięki czytaniu zorientowałem się, że zamknięte kodeki (np. MP3) należy doinstalować samemu, korzystając z różnych pakietów gstreamer. Ciekawe jednak, co zrobiłby w tej sytuacji mniej wprawny użytkownik. Po raz kolejny okazuje się, że otwarte, uniwersalne sterowniki to absolutny wymóg. I lepiej rozumiem też irytację tych, którzy przez upór urzędów nie mogli zainstalować Płatnika.

ScribeFire w Firefoksie staje się ostatecznie podstawowym edytorem blogów, bo jest po prostu najwygodniejszy. To bardzo porządne narzędzie, choć w Windows go nie używałem (poza testem, gdy pisałem kiedyś w PC Worldzie artykuł o edytorach blogów dla Windows), bo po prostu nic nie było w stanie przeskoczyć Windows Live Writera.

Z satysfakcją stwierdziłem, że dobrze działa w Linuksie środowisko AIR - to dobrze, bo w AIR są najlepsze programy klienckie do mikroblogowania, jak choćby Tweetdeck.

Udało mi się też wyjść poza komfortowy mechanizm instalowania debianowych paczek, instalując aplikacje na kilka nowych sposobów, za pomocą terminala - przez apt-get, za pomocą skompilowania archiwów tar, a także za pomocą magicznych zaklęć instalujących archiwa bin. Okazuje się, że obsługa terminala jest tu jednak niezbędna, chyba że istnieją gdzieś wizualne interfejsy dla innych metod instalacji plików, o czym być może nie wiem.

To na razie tyle z frontu walki. Celowo dzielę się tymi informacjami z czytelnikami nieznającymi jeszcze Linuksa, jako ten "jednooki wśród ślepych" (pewnie zasiedziali pingwiniarze uśmiechają się pobłażliwie na widok moich zmagań - wielu mi zresztą pomogło dobrymi radami, za co jestem wielce zobowiązany), bo chcę uświadomić, że choć nie wszystko i nie zawsze idzie z marszu, odrobina samozaparcia i aktywne podejście do sprawy powinno dać dobry efekt. Pracuję od kilku dni głównie w Linuksie i jak się okazuje, da się przeżyć - trzeba tylko uchwycić przyczółek i utrzymać się na nim. Może zachęcę w ten sposób ileś tam kolejnych osób - to ciekawe doświadczenie i dodatkowe narzędzie, które może się nieraz przydać, nawet gdy pracujemy głównie w Windows. Nazywam to sprawnością harcerską. Mimo bardzo marnej pozycji Linuksa na rynku niezachwianie utrzymuję, że warto go mieć i znać, choćby w podstawowym zakresie. Per aspera ad astra - przez trudy do gwiazd.