No więc neofitą już jestem. Prozelitą pewnie będę. Apostatą na pewno nie. Zakochałem się w Ubuntu od pierwszego wejrzenia, bawię się nim w netbooku, chcę zwalczyć problemy w desktopie. Zapewne dołączę do grona tych, którzy zachęcają do zainstalowania Linuksa. Z całą pewnością nie zrezygnuję z Windows - będę chciał w niedługim czasie zaktualizować Vistę do Windows 7. Taka właśnie kombinacja wydaje mi się dzisiaj idealna - pomyślelibyście, że Mark Shuttleworth, "ojciec" Ubuntu, bardzo zachwala najnowszą wersję Windows?

Z Linuksem stykałem się już wcześniej - w firmowej maszynie miałem najpierw Mandrivę, potem Suse, aczkolwiek korzystałem z nich okazjonalnie, pracując na zasadzie analogii do Windows. Ale bez większego przekonania, bez grzebania w systemie, bez instalowania nowych programów - ot, taka robocza konfiguracja na jakieś tam okazje.

Przyglądam się Ubuntu i zachwycam jego zwartością, przejrzystością, logiką i wygodą rozwiązań. Z Centrum oprogramowania Ubuntu pościągałem trochę programów, a dodatkowo jeszcze Operę i Picasę. Wszystko jest jakieś takie przyjazne, szyte na miarę, dobrze zorganizowane, w zupełności wystarczające do normalnej pracy, jaka jest udziałem najzwyklejszej szarej myszki, przeciętnego posiadacza komputera. Oczywiście, jeśli musisz mieć wyspecjalizowane narzędzia do edycji grafiki czy wideo, bez Windows (lub Maca) i Adobe się nie obejdzie, ale przecież dla 90 procent taki GIMP wystarczy z dużą górką - raczej przyda się coś jeszcze mniejszego i łatwiejszego. A przecież coraz częściej sięgamy dziś do aplikacji online, praca w chmurze zdobywa sobie rzesze zwolenników.

Przez wiele lat swojego komputerowego żywota goniłem za supernarzędziami, ekscytowały mnie najwymyślniejsze funkcje oprogramowania. Potem, w miarę nabierania doświadczenia, dochodziłem do nieodpartego wniosku, że konieczne jest wybranie złotego środka, czegoś, co zaspokoi potrzeby znacznej większości użytkowników komputerów, oferując narzędzia proste, łatwe i dobrze zorganizowane.

Czy namawiam kogoś do odejścia od Windows? Ależ nigdy w życiu! Namawiam raczej do zainstalowania sobie któregoś Linuksa, choćby właśnie przyjaznego Ubuntu. Dwa systemy w komputerze to wygoda i bezpieczeństwo - spadochron na wypadek, gdyby któremuś coś się przydarzyło. To przyjemność ze zdobycia nowej "sprawności harcerskiej". To wreszcie nabranie dystansu, poznanie skali porównawczej, przekonanie się, że dziewięciu na dziesięciu użytkowników mogłoby na dobrą sprawę pracować wyłącznie w Linuksie, bez poczucia utraty palców jednej ręki. Czarna legenda Linuksa ciągnie się za nim od prawie 20 lat, zniechęcając wiele osób bojących się po prostu spróbowania czegoś nowego, zmierzenia się z rzekomo trudnym systemem. Nie jest on trudniejszy od Windows, powiedziałbym raczej, że dzięki świetnej organizacji jest od Windows łatwiejszy. Dlaczego jednak Linux ma Polsce jeden procencik udziału?

Zastanawiam się, czy w miarę nabywania doświadczeń nie natknę się na jakieś poważne problemy, które ten mój neoficki obraz w jakimś stopniu nadwerężą. Na pewno jakieś się pojawią (sterowniki! - inna rzecz, że WiFi i Bluetooth wręcz śmigają w netbooku)), ale chcę przede wszystkim przekonać się - metaforycznie rzecz ujmując - czy da się "rzucić palenie". Na ile okres "odwyku" będzie bolesny, jak szybko zdobędzie się sprawność wystarczającą do całkowitego oderwania się od kilku czy kilkunastu lat doświadczeń.

Oczywiście będę też intensywnie pracować w Windows 7 :-)