Rozczarowujące kłopoty ze stabilnością Ubuntu (a także z driverami Nvidii) skłoniły mnie jednak do porzucenia tego systemu w desktopie, aczkolwiek siedzi sobie na razie spokojnie w netbooku. Bardzo żałuję, bo Ubuntu ma kilka przyjemnych cech, jak zwarty system zarządzania pakietami, komfortowe Centrum oprogramowania Ubuntu, system archiwizacji i synchronizacji plików Ubuntu One. A także, jako opcja, cenny dla nowicjuszy mechanizm instalowania z poziomu Windows, czyli Wubi - geekowie pokpiwają sobie z niego, a dla greenhorna to wprost bezcenne, o czym zresztą za chwilę.  Nie wrzucam więc Ubuntu do kosza, odkładam na lepsze czasy.

Zainteresowałem się za to nowiutką, wydaną dopiero co dystrybucją Mandriva 2010 (wersja One). Pobrałem obraz ISO, wypaliłem płytkę LiveCD, uruchomiłem na próbę. Zero problemów - wszystko działa od ręki, połączenie internetowe skonfigurowałem błyskawicznie. No to cóż, trzeba wypróbować, ale tym razem już po bożemu, porządna instalacja na osobnej partycji. Przeczyściłem nieco dyski, przepartycjonowałem (świetny EASEUS Partition Master Home Edition), rezerwując 40 GB dla Mandrivy, po czym z biciem serca przystąpiłem do instalowania. Robi się to z poziomu LiveCD.

No i tu pochwała dla Wubi, który zdejmuje z użytkownika problem partycjonowania. Otóż z pełnym przekonaniem stwierdzam, że instalacja Linuksa w normalnym trybie jest NIE DO PRZEJŚCIA dla zwykłego użytkownika. Musi mieć albo asystę doświadczonego użytkownika Linuksa, albo łopatologiczny opis z obrazkami. Bez tego się pogubi ze szczętem. Skoncentrowałem całą swoją uwagę i staranność, aby przede wszystkim nie zrobić sobie krzywdy. Po pierwszej próbie, gdyż już wszystko było gotowe, a bootloader utworzony i zapisany, po restarcie zobaczyłem wszystko po staremu, czyli zero Linuksa na starcie. No to jeszcze raz - formatowanie partycji, ponowna instalacja, ale tym razem zapisanie bootloadera w innym miejscu. Ponowny start - zero Linuksa, po staremu Vista i XP. No cóż, za łatwo chciałem - start systemu za pierwszym razem? No way! Nie widać Gruba i już,

Jak trwoga, to do Google'a. Znalazłem program o nazwie EasyBCD, firmy NeoSmart Technologies. Jest to narzędzie do reedycji bootloadera w Vindows Vista  Dodałem tam trzecią pozycję, czyli Linux na wybranej z listy partycji (program nadaje mu nazwę NeoSmart Linux). Po restarcie wybieram więc Linuksa, uruchamiając Grub. Wyskakuje jakiś problem, ale po kliknięciu any key przechodzę jednak do Gruba i odpalam Linuksa. Tu już poważnie - hasło dla roota, konto dla użytkownika (w instalowanym wcześniej Ubuntu nie było tego etapu, a adminowe sudo załatwiało problem uprawnień). Po zalogowaniu trzeba było jeszcze utworzyć bezprzewodowe łącze internetowe (musiałem przejść na konto admina, aby zobaczyć partycje Windows, gdzie leżał sterownik). No i wreszcie po tych wszystkich zabiegach wszystko działa. Mandriva w wersji Gnome wygląda bardzo przyjemnie, Compizowe efekty robią wrażenie, choć może tego rodzaju bajery nie są akurat wysoko w mojej hierarchii wymagań. Ciekawe jednak, że podpikselowe wygładzanie czcionek trzeba dopiero włączyć w preferencjach Wyglądu, gdyż nie jest domyślne.

Teraz trzeba się zmierzyć z aplikacjami - brakuje mi takiego Centrum oprogramowania, jak w Ubuntu, choć wiem, że galeria oprogramowania dla Mandrivy (inny niż w Ubuntu i debianoidach system pakowania software'u) liczy ponad 20 tys. aplikacji. Trzeba będzie teraz poszperać. Chrome'a nie ma - Google oferuje na razie tylko wersję debianową. Opera jest, ale nie dało się jej zainstalować z braku jakiegoś pakietu. Ale muszę powiedzieć, że Firefox śmiga w Mandrivie pięknie - dla człowieka, który od lat używa Firefoksa w Windows, to spore zaskoczenie.

Nie ma tego złego, co by jakoś tam na dobre nie wyszło - próby z Ubuntu dały mi jakieś doświadczenie, kolejne - z Madrivą - przyda się tym bardziej. Wiedzy nigdy dosyć.