Choć blogosfera zmieniła się w ciągu ostatnich kilku lat - to przecież naturalny proces przekształcania i dojrzewania - nie zatraciła swojej największej wartości, jaką jest przyciągnięcie milionów ludzi do aktywnego uczestniczenia w internetowym obiegu myśli. Jakkolwiek raport Technorati mówi, że zaledwie kilka procent blogów wykazuje jakąś sensowną aktywność, to jest to wystarczająco wielka liczba, idąca w miliony, aby nie obawiać się wyjałowienia tej najbardziej obecnie aktywnej sfery Internetu.

W podstawowym czytniku RSS, jakim jest dla mnie Google Reader, zgromadziłem dobrze ponad setkę kanałów. Większość z nich to blogi, do których sięgam bezpośrednio, bo szczególnie mnie zainteresowaly - to przede wszystkim blogi techniczne, ale też polityczne, a także garść blogów internetowych przyjaciół, których lubię po prostu czytać. Nie jestem jednak w stanie samodzielnie obsłużyć nawet tysięcznej części tych aktywnych blogów, zatem rezygnuję tutaj z roli "żołnierza frontowego" i wysyłam w bój agregatory. Przywiązuję do nich ogromną wagę - to właśnie przez sporą grupę agregatorów mam dostęp do tysięcy blogów, które pokazują się jako tytuły w czytniku. Bezpośrednia obsługa kanałów jest oczywiście najbardziej precyzyjna, ale to agregatory decydują o tym, że mam szansę wyłapać rzeczy interesujące i wartościowe - pojedyncze wpisy, które czasem nawet zachęcają do włączenia tego czy innego bloga do czytnika. To agregatory są dla mnie interfejsem ogromnej grupy blogów rozmaitej maści, a ich technicznej sprawności i wyczuciu, wręcz smakowi, powierzam dobór treści, które choć migną mi przez chwilę w czytniku.

Lubię blogi i sam nieraz zachęcam znajomych do ich zakładania. Kiedyś dość wysoko założoną poprzeczką, barierą wejścia do Internetu była choć podstawowa umiejętność posłużenia się językami webmasterskimi, do czego zawsze aktywnie zachęcałem. Jednak to właśnie blogi obniżyły tę poprzeczkę do poziomu nie wyższego niż umiejętność obsłużenia komputera, dzięki czemu nagle w publicznym obiegu myśli pojawiło się mnóstwo osób, które uprzednio nie miały szansy w nim zaistnieć. Największą wartością Internetu są przecież sami internauci, a nigdy wcześniej nie pojawiło się w nim tak wielu ludzi mających coś interesującego do powiedzenia. Czasem, raz na sto, raz na tysiąc, pojawia się autentyczny diament - to intrygująca treść albo świetny język, nierzadko humor czy zaskakująca głębia przemyśleń, niekiedy po prostu odmienność ucząca tolerancji, pokazująca, że są różne punkty widzenia. I myślę sobie wtedy, że ta osoba być może obdarzała nimi uprzednio niewielki krąg znajomych, a teraz, dzięki blogom, dzieli się nimi z tysiącami innych ludzi. Im więcej takich osób, tym większa "różnorodność genetyczna" Internetu, jakże przecież ważna dla jego atrakcyjności. To taki coming out, gdyby użyć modnego od niedawna terminu, choć akurat z całkiem innej parafii.

Web 2.0, czasem wyśmiewany czy kąśliwie komentowany przez niektórych geeków, stał się nie tylko rewolucją techniczną - to przede wszystkim rewolucja społeczna i kulturowa, która otworzyła nagle bramy do świata ludzi zachęconych do osobistych wypowiedzi w najrozmaitszych sprawach. Większość z nich jest banalna, ale jak długo potrząsać tym sitkiem, to znajdzie się trochę grudek szczerego złota. To właśnie niezaprzeczalna zasługa blogosfery - i dlatego ją lubię.