W drugiej połowie lat 90. publiczne dyskusje odbywały się głównie w usenetowych grupach dyskusyjnych, jeśli nie liczyć stawianych przez geeków grup czy list mailowych opartych na jakichś skomplikowanych skryptach. Blogów nie było, Usenet był w zasadzie jedynym miejscem dla przeciętnego zjadacza komputerów, a jak ktoś wpadł na pomysł, by uruchomić jakąś grupę dyskusyjną, to robiło się pospolite ruszenie mające składać pokorną aplikację u providera grup dyskusyjnych - zwykle kończyło się na zamiarach.

Od długiego już czasu prawie nie zaglądam do Usenetu - tego klasycznego, obsługiwanego przez wyspecjalizowane czytniki, jak choćby Outlook Express. Za to chętnie sięgam do grup obsługiwanych przez Google'a. Właśnie Googlegroups są idealnym narzędziem, aby bez pytania się kogokolwiek, bez antyszambrowania u możnych, postawić sobie grupę - to znacznie wygodniejsze narzędzie niż popularne skądinąd, ale dość prymitywne technicznie grupy Yahoo.

Można zrobić grupę publiczną lub prywatną, korzystać z niej bezpośrednio na stronie albo wyłącznie za pośrednictwem poczty. Grupę obsługuje standardowy adres nazwa_grupy@googlegroups.com, można sobie zażyczyć przyjeżdzania każdej wiadomości z osobna albo jednej paczki z pełnym ładunkiem lub streszczeniami pod koniec dnia. Można zaprosić lub wręcz bezpośrednio dołączyć dowolne osoby, ustawić rozmaite parametry dotyczące bezpieczeństwa i poufności, dzięki czemu w kilka minut możemy mieć prywatne forum dyskusyjne. Może trochę za mało jest miejsca, bo Google daje w tej chwili tylko 100 mega (w porównaniu z 6,5-gigowym Gmailem to żałośnie mało - jak gdyby Google zapomniał o tej usłudze), a gdy chcemy posłać tam jakieś pliki, to robi się przyciasno.

Biorę udział, mniej czy bardziej intensywnie, w kilku takich grupach - albo cudzych, albo założonych przeze mnie. Są rozkosznie proste i bajecznie przyjemne w obsłudze, zwłaszcza że niektóre odbieram wyłącznie przez klienta poczty. Googlegroups dają każdemu internetowemu szaraczkowi poczucie władzy nad jakimś tam kawałeczkiem Internetu, bez oglądania się na innych. Pewnie tak samo czują się ci, co sobie założyli prywatne GoogleApps i teraz rządzą i dzielą. A jak ktoś jest jeszcze przywiązany do grup usenetowych, to oczywiście ma też dostęp do nich przez interfejs Googlegroups.

Akurat w lutowym numerze w.Net podali prosto napisaną instrukcję zakładania i obsługi grupy - warto się zapoznać, bo to po prostu sprawność cywilizacyjna, lepsza niż za harcerskich czasów alfabet Morse'a (kiedyś sam nieźle machałem tymi chorągiewkami, obawiając się najazdu rewanżystowskich hord Adenauera).