Ciekawą informację podał Michael Arrington w TechCrunchu - alfa i omega dzieł encyklopedycznych, niedościgły wzór rzetelności i szacunku dla wiedzy i rozumu, szacowna Encyclopedia Britannica, jest teraz wolna dla blogerów. Innymi słowy, możesz skopiować informacje z Britanniki i umieścić je w swoim blogu.

Arrington cytuje badania Comscore, wedle których na jedną stroną oglądaną w Britannice użytkownicy przeglądają 184 strony w Wikipedii (21 mln w EB i 3,8 mld w Wikipedii miesięcznie). I tu jest chyba Hund begraben. Wykonując należny ukłon wobec tego gestu trudno pozbyć się wrażenia, że redakcja EB dostrzegła, iż nie ma co się kopać z koniem, a należy wykonać ruch, który spopularyzuje Britannikę i przypomni wielu młodszym internautom wychowanym na Wikipedii, że jest takie dzieło - ciągle można przecież kupić 32-tomową, oprawną w skórkę encyklopedię z 65 tysiącami haseł, która na półce wygląda wprost prześlicznie. Sam nigdy jej nie miałem, ale widziałem u znajomego tłumacza - aż "skórka" cierpła z wrażenia - i jeszcze ten nieporównywalny z niczym zapach.

Ale jest małe "ale". Otóż jeśli ktoś chce swobodnie czerpać z sieciowej wersji Britanniki (dostępnej w zwykłym trybie za równowartość 70 USD rocznie), musi się zgłosić do programu Britannica Webshare i złożyć tam stosowną aplikację jako "regularnie piszący" autor. Animatorzy programu dokonują ponoć weryfikacji witryny/bloga, po czym udzielają zgody (albo i nie). Szczerze mówiąc, trudno sobie wyobrazić taką pracę weryfikacyjną, bo chętnych może być wielu - ale to już nie moje zmartwienie.

Gdy wreszcie doczekamy się zgody, możemy umieszczać hasła z Britanniki za pomocą małego widżetu, który prowadzi do pełnej wersji tego akurat hasła na stronie EB - wygląda atrakcyjnie i na pewno przyciąga uwagę czytelnika.

Nietrudno zauważyć, że to typowa "ucieczka do przodu". Wolna wiedza encyklopedyczna, nawet gdy jakością i rzetelnością ustępuje dziełom profesjonalnych zespołów, zawładnęła i Siecią, i umysłami internautów. W sumie oceniam ten pomysł bardzo pozytywnie - sądzę wręcz, że to wzór do naśladowania dla innych "encyklopedystów", bo kierunek rozwoju jest dla wszystkich jasny i oczywisty.

Ale koni żal - encyklopedia na półce ma swój niepowtarzalny urok.