W ostatnich miesiącach pojawiło się wiele ciekawych seriali telewizyjnych (zwłaszcza w kanale AXN), z których najbardziej przypadły mi do gustu serie CSI (Crime Scene Investigation - odsyłam do dokładnego opisu w angielskiej Wikipedii, bo w polskiej jest tylko ogryzek), złapane zresztą ochoczo przez różne polskie telewizje. Wyjątkowość tego serialu polega na kapitalnie pokazanych technikach śledczych, które momentami zbliżają się granic nieprawdopodobieństwa, choć zapewne znaczna większość z nich jest stosowana w nowoczesnych laboratoriach kryminalistycznych.

Nieprawdopodobna jest zapewne technika przybliżania i wyostrzania obrazu, zakrawająca na próbę robienia jajka z jajecznicy - w jednej ze scen kamera przemysłowa łapie obraz kartki papieru umieszczonej na masce samochodu, widzianej z odległości jakichś 20 metrów, pod kątem ok. 30 stopni; operator znacznie przybliża i prostuje obraz, a za pomocą technik wyostrzania uzyskuje wyraźny obraz kodu kreskowego na bilecie lotniczym. Stąd już szybki skok do stosownych baz danych i odczytanie informacji, kto, z kim, dokąd i jakim samolotem się wybiera. To oczywiście fikcja (wyśmiał ją ostatnio mój redakcyjny kolega, dr Marek Czapelski, w artykule Największe komputerowe nonsensy w filmach umieszczonym w witrynie IDG), ale fikcja nie tak chyba odległa od zbliżającej się szybko przyszłości, w której techniki inwigilacji będą niebotycznie bardziej skuteczne niż dzisiaj.

Niezależnie od tego, czy mikroskopijna garsteczka opiłków jest w stanie jednoznacznie wskazać mordercę i stanowić pewny dowód w sądzie, czy też nie, serial ten (dość zresztą brutalny w swoim naturalizmie) budzi szacunek dla specjalistycznej wiedzy, dla faktów, dla dowodów, dla logiki myślenia. Może właśnie dlatego jest tak fascynujący - na pewno znacznie bardziej niż nurzające się w oparach absurdu Archiwum X.

Na marginesie: chyba polska policja nie będzie jednak w stanie tak wyostrzyć obrazu z ulicznej kamery na Różanej, aby wyraźnie ujrzeć twarz podpalacza samochodu minister Pitery :-)