Nowej alfy nie ma co się bać - można ją zainstalować w osobnym folderze (robi to zresztą domyślnie) i pobawić się, nie ryzykując zniszczenia starszego środowiska.

O nowościach i pierwszych doświadczeniach piszą już znający się na rzeczy koledzy (odsyłam szczególnie do Polskiej Planety Opery, czyli agregatora blogów), natomiast ze swojej strony chcę podkreślić kilka przyjemnych cech, na których mi szczególnie zależało.

• Po pierwsze, przeglądarka widzi więcej serwisów opartych na nowoczesnych technologiach, przede wszystkim intensywnie korzystających ze skryptów - Google Docs dalej ostrzegają przed niekompatybilnością Opery, ale po przejściu pod właściwy adres można już pracować. Lepiej działa Picasa Web Albums, w Wetpaint widać wreszcie panel nawigacyjny, w paru innych, sprawdzonych na szybko, też jest lepiej albo wręcz dobrze. Ale są też takie, które całkowicie blokują Operze dostęp, bo twórcy tak zadekretowali. Jak nie spojrzeć, jest postęp.
• Po drugie, chyba znikł irytujący efekt zamrażania strony przy przewijaniu długiego i nasyconego multimediami dokumentu. W 9.22 zdarza się, że trzeba czekać aż kilka sekund, zanim przeglądarki "puści".
• Po trzecie, jest zauważalnie szybsza.

Jest sporo rozmaitych większych i mniejszych usprawnień, ale dla mnie kluczowa jest sprawa kompatybilności z pączkującymi startupami opartymi często na Ajaksie, z których niekiedy nie dało się korzystać. To moim zdaniem największy plus nowego wydania.