Piotr Konieczny zaserwował nam właśnie żarcik o przejściu do Microsoftu i zamknięciu swojego bloga (ups: to chyba nie był żart - przyp. 2 kwietnia), za to Luke Mica naprawdę to zrobił. Kto wie jednak, czy to nie początek erozji technicznej blogosfery w dotychczasowej postaci.

Nie wiem, czy podzielicie moje zdanie, ale odnoszę wrażenie, że w ostatnich tygodniach, a nawet miesiącach, nastąpiło jakby zmęczenie blogów. Eksplodowało to wszystko w połowie dekady, przez rok czy półtora ostro buzowało, a teraz zaczyna siadać, jak zbyt wybujałe ciasto w foremce.

Obserwuję każdego tygodnia jakieś 150-200 blogów (przez swoje i cudze linki, przez agregatory), przede wszystkim technicznych, dziennikarskich i politycznych. Mam nieodparte wrażenie, że tematów jest coraz mniej, a i chęć do komentowania gdzieś powoli wyparowuje. Roczna młócka w sferze polityki, która rozpaliła dziesiątki i setki autorów, zakończyła wiele znajomości i stworzyła wiele innych, zaczyna już nudzić. Salon24 - wpływowa platforma blogerska, która stała się niemal równoprawnym obrazem stanu ducha mediów co poczytna prasa i telewizje - nie ma już tego zęba, co jeszcze parę miesięcy temu. Co ciekawe, najbardziej mnie interesujące blogi techniczne - a technika przecież nie śpi i stale dzieje się coś interesującego - też zaczynają trochę przysypiać.

Przyznam, że sam także odczuwam zmęczenie materiału. Przez dziesięć miesięcy wygenerowałem ponad 600 wpisów (jakieś 600 KB tekstów), poświęcając na to niemałą część napiętego budżetu czasu, jakim dysponuję, bo znalezienie tematu, przyjrzenie mu się i ujęcie w słowa tak, by nie raził poczucia językowej estetyki czytelnika zajmuje naprawdę sporo czasu.

Każdy bloger w swojej nieskończonej miłości własnej ma naturalne odczucie, że pisze rzeczy ważne - przyzwyczaja się do swojego "dziecka", hołubi je, z biegiem czasu nabiera wprawy w pisaniu i umiejętności wrzucenia niekiedy jakiejś błyskotki. Czeka na komentarze podnoszące autorskie ego, staje się niewolnikiem licznika odwiedzin, szuka w Google'u odwołań do własnej pisaniny - niektórzy w napięciu liczą nawet na nagrody i wyróżnienia. A tu rzeczywistość zwykle skrzeczy, bo rolka z wpisami nieuchronnie spycha najbardziej nawet błyskotliwe teksty w zbiorową niepamięć - komuż chciałoby się czytać wcześniejsze dziełka niż te, które są widoczne na pierwszej stronie.

Może i pisanie blogów podlega naturalnemu "cyklowi koniunkturalnemu", może trzeba sobie robić czasem dłuższe przerwy i przegłodzić się, po czym wrócić po "odwyku" z nowymi siłami i pomysłami? Świat się nie zawali, gdy nie skomentujemy bieżących zdarzeń, bo niby dlaczego miałby to zrobić. Niesławnej pamięci plagiatorka Eliza Michalik  - całkiem zręczna warsztatowo i naprawdę niegłupia (a do tego jeszcze atrakcyjna fizycznie) dziennikarka, która przez kilka miesięcy brylowała w mediach, za sprawą jednej akcji rozeźlonych internautów nagle z nich zniknęła. I... nic się nie stało, nikt nie płacze, skaner polityczny w TVN24 dalej żyje, Salon24 też nie upadł. Nie ma takich autorytetów, których odejście spowodowałoby zbiorowy szloch i rwanie włosów. Nie przypuszczam, aby blogosfera miała podlegać innym prawom.

Co wraz z postulatem nieustającej skromności poddaję pod rozwagę sobie i innym.